Pulau Tioman

In een recordtijd waren we allemaal gewassen, aangekleed en gevoed en na wat humeurige blikken van de taxichauffeur (als ze ons met z'n allen plus bagage zien staan worden taxichauffeurs over het algemeen meteen huiverig maar het past echt altijd) vertrokken we naar het busstation van Kuantan om in 3 uur naar Mersing te rijden in onze ruime stoelen en met maar 1 gevuld kotszakje van Novi. Omdat ik haar moest helpen duwde ik duttende Tula bij Daan op schoot die daar in slaap viel en zo heerlijk lag dat ze sindsdien alleen nog maar bij hem op schoot wil.

Daar namen we de laatste ferry van de dag (om half 2 's middags, gelukkig hadden we een vroege bus genomen) en na ruim 2,5 uur stapten we uit op Pulau Tioman, halte Salang. We hadden nog geen accommodatie op het oog dus liepen we naar het mooist uitziende stuk strand om naar huisjes te kijken en zo belandden we bij Salang Sayang Resort waar we voor 1 nacht een tweepersoonshuisje met een extra matras namen, gelegen in een tuin inclusief huisaap die de vuilnisbakken omspitte.

Na een verkoelend drankje waarbij de meiden vriendjes werden met wat Tiomaanse kinderen en hun flinke berg speelgoed doken we de zee in.

Novi ging uit haar dak met haar nieuwe snokelset en durfde na enige angst te hebben overwonnen ook echt naar de vissen te kijken.

Gewoon hier voor de deur in het ondiepe water zagen we aardig wat felgekleurde exemplaren. Op zoek naar wat te eten liepen we over een bruggetje waar enorme hagedissen in het riviertje rondkropen, zo groot het lijken wel krokodillen, echt afgrijselijk.

Voor de laatste week nog maar een setje strandspeelgoed aangeschaft wat tijdens het wachten op het eten meteen in gebruik genomen werd, heerlijk zo dineren met de voeten in het zand.

Omdat ik Novi beloofd had 's ochtends met haar naar het strand te gaan als de rest nog doorsliep was ze om half 6 in de veronderstelling dat we dat dan maar uit moesten voeren. Niet meer geslapen maar het nog wel kunnen rekken tot een uur of 7 voordat we aan de stranddag begonnen.

De meiden waren blij met het speelgoed, we hebben een enorm zandkasteel gebouwd (alleen werd het laag water dus kregen we de slotgracht niet meer gevuld) en tussendoor wisselden we van huisje zodat we nu seaview hebben en direct aan het strand zitten.

Het past best met een extra matras op de grond zo lang we alles ingepakt laten, maar veel meer dan zwemkleding hebben we hier toch niet nodig. Tula kon rustig slapen terwijl wij met babyfoon op het strand zaten en een watermeloentje aten.

In de middag speelden de meisjes met wat Maleise kindjes en wij zaten voor ons huisje aan de picknicktafel en speelden voor het eerste deze reis een spelletje yahtzee. Tegen het eind van de middag na de ergste hitte kwamen alle gezinnen met kinderen weer naar het strand en speelden de dametjes met hun vriendjes in de zee totdat de zon onder ging. Ook tijdens het eten schoof Novi's leeftijdsgenootje aan voor een potje Uno en probeerden we haar de spelregels duidelijk te maken.

Zoals een dag op een tropisch eiland behoort te verlopen bestond deze dag uit schaduw, zee en zand met tussendoor wat benodigde voedsel- en drankconsumptie waaronder een ontbijtje bij de rotistal.

Novi en Tula waren compleet gelukkig met een grote emmer water om zandsoep van te maken zodat er door ons een hoop letters verslonden konden worden.

De spannendste gebeurtenissen van de dag waren vier apen die alle prullenbakken leegden inclusief die van ons met de restjes afhaallunch en Tula die op het strand in haar zwembroek poepte. Klinkt als een saaie dag en dat was het ook, maar wel heerlijk.

Onze laatste dag met z'n vijven brachten we geheel en al door binnen een straal van 80 meter om ons huisje met als enige uitzondering de 300 meter naar de rotistal voor het ontbijt. Het was een stormachtige nacht waarin we allemaal van de benauwde hitte wakker lagen en de muggen van ons afsloegen en bij het ontwaken zagen we dat de zee woest was. Voor de verandering was Daan eens degene die met de meiden als eerste naar het strand vertrok (om half 8 al, niks voor hem maar super dat hij op dit soort zeldzame dagen aanvoelt dat ik voor geen meter geslapen heb en er niet uit te branden ben) en ik volgde een half uurtje later. We deden weer een poging een kasteel met slotgracht te maken, dit keer met succes en dat al voor het ontbijt. De rest van de dag bestond uit veranda hangen, lezen, zandsoep maken, een beetje kleur opdoen, kleurplaten maken en springen in de hoge golven. Zowel lunch als diner nuttigden we in het restaurant van ons 'resort', makkelijk met de babyfoon tewijl Tula een middagslaapje deed. We hadden het idee nog een wandeling door de jungle te gaan maken, maar deze werd bij gebrek aan voldoende animo afgelast. Dit niks doen is het betere vakantiewerk. Voor de laatste keer liepen we erbij alsof we een nanny in dienst hadden, zo zagen we er de afgelopen weken wel eens uit als wij met een kind voorop liepen en Jis er met de buggy of hand in hand met Novi achteraan kwam.

Tula is van een grote baby toen we vertrokken (ze kon toen net een paar weken lopen) veranderd in een echte peuter. Ze kan goed duidelijk maken wat ze wil, ze schudt haar hoofd van ja of nee of steekt dwingend haar open-en-dicht-gaande vuistjes uit (ook naar ijsjes van vreemde mensen, redelijk genant), leert langzaamaan wat woordjes zeggen (boom is de laatste toevoeging), kan zelfstandig op een grote stoel zitten, bijna rennen (al ziet het er meer uit alsof ze voorover gaat vallen en haar beentjes er met haar vandoor gaan), heel goed zwaaien op commando (naar iedereen, ze werkt geweldig als charmeoffensief), trapjes opklimmen en voorzichtig weer afgaan, meewerken met aankleden en vooral ook heel hard gillen als ze onder de koude douche moet.

Ook Novi is flink veranderd vinden wij. Na een paar weken Thailand waar werkelijk iedereen haar adoreerde heeft ze een zelfvertrouwen ontwikkeld waardoor ze heel makkelijk op mensen afstapt en niet meer zo afwachtend op het verlegene af is. Ze speelt vrolijk met personeel van eettentjes en hotels, bestelt in haar beste Engels eten en drinken en rekent zelf af en als we haar op een kind wijzen stapt ze er gewoon op af en zegt 'what's your name'. Ze past erg goed op haar kleine zus (soms op het irritante af met iets te veel bemoeizucht, ze neemt haar taak als grote zus bloedserieus) en we kunnen er op vertrouwen dat zij Tula in de gaten houdt als ze uit ons zicht zijn. Novi vindt werkelijk alles leuk en prima, ze heeft in de afgelopen 9 weken misschien 3 keer een dwarse bui gehad waarbij ze even flink van zich laat horen. We wisten het wel maar het bewijs is toch weer geleverd dat ze gewoon een erg makkelijk kind is. We beloven meestal niks maar als er eens onverhoopt iets leuks niet doorgaat schakelt ze net zo makkelijk om naar plan B en door haar flexibiliteit kan ze gelukkig ook erg goed overweg met haar wisselvallige moeder (ik was zo stom me in m'n schildkliermedicijnen te misrekenen dus ik ben een paar dagen lekker labiel geweest totdat Daan het slimme idee had om in Kuantan naar een apotheek te gaan die niet eens moeilijk deed).

Voor vertrek dacht ik dat het wennen zou zijn om 24 uur per dag samen en met de kinderen te zijn, maar blijkbaar zijn Daan en ik na al die jaren zo op elkaar ingespeeld dat we precies weten wanneer de ander even een moment voor zichzelf nodig heeft en wisselen we elkaar vaak zonder woorden af wat de kinderen betreft en verdelen we de taken haast ongemerkt. Voordat we echt aan het einde van onze reis zijn durf ik dus al wel de conclusie te trekken dat het fantastisch is om met je gezin op reis te zijn!

Om 7 uur stonden we met z'n allen op de pier om Jis uit te zwaaien die op de vroege ferry stapte.

Wij hebben nog wat meer dagen voordat we terugvliegen plus we zijn al in Singapore geweest dus wij volgen een dag later, budgettechnisch ook zeer verantwoord want accommodatie in Singapore is niet goedkoop. Na het afscheid trakteerde Novi onze favoriete rotiman (oke het is ook de enige)  op een kleurplaat en ontbeten we op ons gemak. Halverwege verplaatsten we ons voor de broodnodige beweging naar het volleybalveld waar Novi voor ontbijtende scheidsrechter speelde.

Het was een bewolkte ochtend, wat wij helemaal niet zo erg vonden en een emmer en het kraantje in onze voortuin zorgden voor heel veel zussenpret.

Na een poosje verkasten we naar het strand wat we helemaal voor onszelf hadden, inclusief de tarzanschomel, maar Tula werd er niet gezelliger op dus die lag voor 10 uur alweer op bed, het was blijkbaar een beetje te vroeg vanochtend.

Het grootste deel van de middag keutelden we wat aan in en om ons huisje (Tula sliep nog een tweede slaapje en ook ik kon m'n ogen niet open houden terwijl ik toch een spannend boek las) om pas rond half 6 de 3 meter naar het strand te overbruggen, heerlijk dat relaxte tempo. Na wat gevoetbal kwamen we erachter dat de zwarte spikkels op het zand aangespoelde olie was en dat we enorm smerige plakvoeten hadden. Gelukkig had de tuinman een bekertje benzine voor ons en had Daan net een oud shirt weggegooid. Na een flinke schrobsessie daarmee hielden we het maar bij spelen in het zachte zand. Novi speelde al een paar middagen met een Oekraïens vriendinnetje en samen groeven ze zichzelf in.

Inmiddels kijken we niet eens meer verder maar eten we gewoon bij ons restaurant waar de meiden lekker rond kunnen lopen en met het personeel spelen (Tula liep zelfs al zwaaiend bij ons weg om haar favoriete medewerker te gaan knuffelen) en we er eentje vast op bed kunnen leggen en met de babyfoon terug aan tafel gaan (vandaag was het Novi, maar die had dan ook niet net zoals kleine zus 2 keer geslapen). We vinden zelf dat we weer mazzel hebben met wat voor een heerlijk plekje we hier hebben gevonden: huisje aan het strand, een rotistal voor het ontbijt met volleybalveld om te rennen, een restaurant bij ons resort op babyfoonafstand met lekker eten en ontzettend aardige mensen en zo goed als een privéstrand op 3 stappen lopen. Na uitgebreid afscheid van al het personeel (Tula was natuurlijk niet moe te krijgen en bleef sjansen) zaten we weer eens ouderwets met z'n tweeën op de veranda naar de golfslag te luisteren voordat we ons zanderige bed indoken.