Penang + Cameron Highlands

Omdat mini Hermus besloot vanochtend om 7 uur klaarwakker te zijn en de boel op stelten te zetten ben ik snel met haar naar buiten gegaan waar we een kudde buffels tegenkwamen.

Om half 8 wandelden we al samen op het strand, Tula nog in haar slaaptenue, zodat de rest nog even kon slapen.

Het was niet eens heel rustig, het is schoolvakantie er er liepen al veel Maleise gezinnen op het strand die met lange broeken en lange mouwen zo de zee in gingen. Totdat we om 12 uur uitcheckten hebben we nagetafeld (met boek, laptop en kinderfilm op de televisie) in de ontbijtruimte waar Novi weer meehielp met stoelen opstapelen en als dank daarvoor een ijsje kreeg van de ontbijtjongen, vond ze helemaal niet erg ook al was het pas half 11 's ochtends. Na wat gehannes over de prijs (wij willen graag voor dezelfde prijs terug naar de haven als waarvoor we ook heen gekomen zijn en niet opeens voor 14 ringgit meer) namen we een taxi richting Jetty Point waar het megadruk was (vanwege schoolvakantie) en na de lunch gingen we aan boord van de ferry naar Penang.

We hadden mazzel met onze plaatsen op de eerste rij met veel loopruimte en met onze achterburen: 2 Maleise meisjes met moeders die de complete vaart als entertainment en snackbuffet gediend hebben voor Novi en Tula.

Na 3 uur kwamen we aan in Georgetown en leverde een klein stukje verder lopen ons voor de 2e keer deze dag een verlaging van de taxiprijs op. We reden naar Hotel Mingood waar we een enorm ruime kamer betrokken op de 4e etage en snel weer naar buiten gingen op zoek naar wat te eten.

Dat vonden we bij Red Garden foodcourt waar aan de basisvoorwaarden voor Novi (muziek en een open ruimte om te dansen) en Tula (een kinderstoel) voldaan werd zodat wij rustig konden eten.

Om 9 uur was er pas beweging in de tentjes dus we hadden een beetje slome start en hielden dat tempo eigenlijk de hele dag aan. Na het ontbijt (Tula kan al goed uit een glas drinken, ze zal wel moeten als we per ongeluk pakjes zonder rietje kopen) namen we het bijzondere straatbeeld van Penang (veel vervallen Chinese shophouses in de mooiste tinten) in ons op tijdens een rustige wandeling. Het tempo lag laag omdat we telkens wanneer we over wilden steken wel 10 minuten moesten wachten op een geschikt gaatje tussen de stromen auto's. We zagen een vervallen schoolgebouw waar de bomen doorheen groeiden, liepen over het christelijke kerkhof en namen een  foto door het hek van de blauwe mansion omdat we geen zin hadden in de rondleiding van een uur (stelletje cultuurbarbaren).

Daarna liepen we tegen een mooie Chinese tempel aan waar een vriendelijke man ons uitleg gaf (dat zijn de leukste ontmoetingen, als mensen je spontaan allerlei dingen gaan vertellen) en Novi op de kussentjes zat te bidden.

Op de buitenwand waren prachtige uit steen gehouwen taferelen aangebracht waar wel 2 jaar aan gewerkt was.

De volgende Chinese tempel was stukken minder mooi maar wel veel drukker bezocht en verbouwd, tussen alle biddende bezoekers en monniken deden de bouwvakkers gewoon hun werk. We werden een beetje misselijk van alle wierookgeuren van stokken die eruit zagen als enorme vuurpijlen.

Het was inmiddels aardig heet en via Little India wandelden we naar huis terug (in elke plaats is de Indiase wijk weer een leuke plek om doorheen te struinen). Terwijl Tula een uiltje knapte vertoefden wij op het enorme dakterras waar verder niemand was en vermaakten we ons met lezen, kleuren, blogs bijwerken en spotgoedkoop afhaaleten.

Later in de middag trokken we er weer op uit en liepen we langs het water (waar weer een stukje buggy het begaf, we betwijfelen of hij deze reis gaat overleven)  bij de Town Hall toevallig tegen een World Press Photo tentoonstelling aan die we allemaal erg indrukwekkend vonden. Na een poosje speeltuin bezochten we Fort Cornwallis, niet enorm groot of interessant maar de meiden konden er wel lekker rondrennen.

De magen begonnen alweer te knorren en we namen de gratis shuttlebus naar het enorme shoppingcenter Komtar waar we in de ijzige aircokou bij de grote gele M aten. We winkelden nog een klein beetje en aten daarna een ijsje bij de miniMac die buiten het winkelcentrum zit zodat Tula heerlijk plakkerig bij mij op schoot in de taxi kon. Het leek haast een gewoonte te worden: de taxichauffeur die een te hoge prijs wil ziet die rare Hollanders vastberaden wegstiefelen en even later zitten we voor minder in een taxi om de hoek.

Er werd alweer een gat in de dag geslapen door de meeste Hermussen waardoor we pas om half 11 op pad waren met de bus richting Penang Hill. Omdat het schoolvakantie is was het nogal druk en hadden we het Efteling gevoel terwijl we in zigzaggende lijn in de rij stonden. Naast ons stond een stel waarvan de vrouw een burka droeg en haar man vroeg of ze met Tula op de foto mocht. Wij vonden het al vreemd want wat zie je dan behalve een hoop zwarte stof, maar ze deed zo waar haar gezichtsstukje af en na de foto snel weer om, een rare gewaarwording. Met een metroachtig treintje gingen we stijl omhoog, maar zo omgeven door bomen dat je vrij weinig van het uitzicht zag.

Boven vonden we het niet heel boeiend, wel goed uitzicht (Jis vond ons een ANWB koppel vanwege onze zelfde kleur shirts dus poseerden we gewillig arm in arm voor de Kampioen), een lelijke moskee, een mooie hindoetempel en een speeltuin waar de dames zich goed vermaakten.

Ik had niet goed gelezen en onze volgende geplande bestemming bleek niet op loopafstand van de berg te liggen zoals ik dacht, maar na aandachtig lezen door Daan op een 3,5 uur durende trail alleen geschikt 'for the very fit'. Dus gooiden we de plannen om en namen de bus naar de enorme Kek Si Lok tempel die we al hadden zien liggen op de heenweg. Na een simpele lunch liepen we door een smal steegje met massa's winkeltjes bergopwaarts, hoe hoger we kwamen hoe meer trappen dus zeulden we slapende prinses Tula in de buggy omhoog. Halverwege was een vijver met een enorme hoeveelheid schildpadden. Na nog een hoop treden hield Daan het voor gezien en gingen Jis, Novi en ik verder omhoog, hoewel we vanwege de warmte en ons gebrek aan puf helaas nooit de hoogste top hebben gehaald. Er waren grote gouden beelden en we kochten een wishing ribbon (elke kleur had een ander onderwerp: succes in zaken, gezondheid, familie of liefde, voor wie ons goed kent redelijk voor de hand liggend welke Jis en welke ik heb gekozen) en die hengelden we met een stok aan de tak van de wensboom.

Daan geloofde het wel en Tula was inmiddels wakker dus die kon in de rugdrager en de buggy ingeklapt mee naar beneden liep stukken makkelijker. Jis hielp ons herinneren aan de dagelijks benodigde fruitinname en al snel zaten we weer in de bus. We stapten uit bij het enorme winkelcomplex Komtar waar bleek dat we gisteren maar de helft gezien hadden en Daan vond meteen 2 nieuwe korte broeken waar zijn gespierde dijen wel inpasten (en dat voor 50 ringgit=€12,50) zodat zijn totaal versleten exemplaren ook eens een dagje rust krijgen. Jis leefde zich nog even uit met winkelen terwijl Daan en Novi buskaartjes haalden voor onze vervolgreis. Daarna streken we neer bij een Indiase eettent waar we voor de meiden iets bestelden dat zelfs wij er smerig uit vonden zien en toen we naanbrood voor hen wilden bijbestellen werd ons medegedeeld dat dat op was, we dachten dat hij een grapje maakte maar nee, het was serieus, dus hebben ze alleen papadums op. De kinderen lagen voor de verandering eens vroeg op bed zodat wij nog de hele avond over hadden om te lezen, skypen en een film te kijken.

Doordat de meiden er vroeg in lagen begon de dag voor mij en de dametjes om half 8. We maakten een wandelingetje naar de bakker om voor de verandering eens wat bruin brood te kopen in plaats van al die witte toast bij het ontbijt, maar heel bruin bakken ze ze hier niet helaas. Toch duurde het tot ver in de ochtend voor we eindelijk op gang waren omdat we, ondanks bij 4 verschillende buschauffeurs geïnformeerd te hebben, we toch ruim een uur bij de verkeerde bushalte stonden te wachten en de rit daarna ook nog 3 kwartier duurde.

Bij de bestemming Botanical Gardens aangekomen hadden we er eigenlijk al geen zin meer in, dus na een kort rondje door de tuinen en bruine boterhammen met pindakaas op een bankje gingen we op zoek naar wat mij zo leuk voor de kinderen leek. Het heet Penang Youth Park en heeft een flinke speeltuin en verschillende ondiepe zwembaden voor kinderen en zit vol met apen.

Maar omdat het schoolvakantie is waren de pierebadjes afgeladen met grote kinderen en konden Novi en Tula geen stap verzetten zonder bepoteld te worden, natuurlijk uit enthousiasme voor die kleine witte kindjes, maar voor de dametjes was het nogal irritant en echt te druk dus die waren er binnen 10 minuten wel klaar mee.

Ik was behoorlijk gedemotiveerd,  volgens mij ben ik m'n mojo kwijt om succesvolle goed lopende uitstapjes te ondernemen. Maleisië is duidelijk niet mijn favoriete land en ik mis Thailand en de vriendelijkheid van de mensen daar. Dat in combinatie met een elke avond en vaak 's nachts krijsende Tula die veel last van doorkomende tanden en kiezen heeft maakte me behoorlijk chagerijnig. Gelukkig heeft Novi bijna nooit een dipje, ze vindt alles prachtig en kletst vrolijk door, dus dat houdt de lach op m'n gezicht. Met een beetje mazzel kwam de bus terug al na een kwartier en weer bij de Komtar besloten we onszelf te verwennen met een flinke Starbucks koffie (ook al kostte dat meer dan onze gemiddelde avondmaaltijd) en moest Novi alweer een nieuwe zonnebril, nummer 4 van deze reis, ze sneuvelen bij bosjes maar kosten hier dan ook maar 5 ringgit (=€1,25). Na een uurtje pauze op de hotelkamer met badsessie voor de meiden aten we weer bij Red Garden Foodcourt en bestelde Daan een gevuld brood maar het bleek een ieniemienie bakje van brood te zijn, zelfs het plaatje was groter.

Mazzel voor hem dat de dames hun goed gevulde bord friet niet opkregen. Terwijl ik Novi en de kleine krijser op bed legde deden Daan en Jis boodschappen voor de busreis van morgen en liet Daan z'n haar knippen voor 5 ringgit bij een Indiase kapper.

Om kwart over 7 zaten we met onuitgeslapen hoofden in de bus om er 7,5 uur later in de Cameron Highlands zo gaar als boter weer uit te rollen.

De geplande reistijd van 5 uur ging pas in toen we rond 9 uur via 2 busstations echt op weg gingen. Novi en Tula hebben de reis super goed volgehouden: Tula heeft 2 keer lekker geslapen (gelukkig geen volle bus dus ze had een eigen stoel, met de band van de rugdrager als stoelriem kon ze rustig zitten) en Novi heeft 2 films gekeken op de laptop terwijl ze bij elke tussenstop chocola kregen van de buschauffeur.

Tegen half 4 betrokken we onze piepkleine familiekamer in Daniel's Lodge (kost ook geen bal natuurlijk) met een tweepersoons en een stapelbed en geen plek meer voor de bagage. Op de heenweg door ons plaatsje Kuala Tahan waren we langs een flinke speeltuin gereden dus om de meiden hun energie laten spillen gingen we daarheen en niet geheel verrassend zat hij vol met Maleise gezinnen (ja nog steeds schoolvakantie) en stonden Novi en Tula weer garant voor de nodige fotoaanvragen.

Omdat het in de Cameron Highlands 's avonds nogal af kan koelen haalden we lange broeken en vesten en aten we een simpele rijstmaaltijd met sateetjes waarnaar Daan een halfuur op zoek is geweest (het kraampje voor ons was net uitverkocht toen wij 15 sateetjes wilden bestellen en bij het tentje waar naar hij daarna ging was er een man voor hem die 75 stokjes wilde). En alweer hadden we de behoefte om onszelf te verwennen met een Starbucks koffie (tegen de verwachtingen in zit hij ook hier op de berg) na deze lange busdag.

Geheel tegen onze gewoonte in gingen we vandaag op tourtje. Omdat de bezienswaardigheden in de Cameron Highlands nogal ver uit elkaar liggen, we geen eigen vervoer hebben en we hier maar 1 dag blijven was dit de handigste optie en het viel niet tegen. We deelden de jeep met een ouder Chinees stel dat werkelijk geen woord Engels snapte, tot grote hilariteit van ons en de gidsen. We reden door het prachtige glinsterend groene landschap van heuvels vol met theeplantages

richting de theefabriek waar we een korte rondleiding door de werkplaats kregen en thee dronken met een lekker taartje erbij en geweldig uitzicht.

Daarna beklommen we een toren met uitzichtpunt en toen was het tijd om ons aan het actieve deel van de tour te wagen: een tochtje van een half uur door het Mossy Forest.

We klommen over hele smalle, drassige paadjes, klauterden over boomwortels en trokken ons op aan takken.

Novi vond het prachtig en liet zich door Daan en de gids overal overheen tillen terwijl Tula prinsessenheerlijk op m'n rug zat en met haar staartje af en toe aan een boom bleef hangen.

Novi had eerder al gevraagd of Daan aan de gids wilde vragen wanneer we nu op zoek naar de schat zouden gaan (alsof dat ook echt op het activiteitenprogramma stond) en was verheugd toen ze in de modder tussen de bomen een half leeggegeten zak snoep ontdekte: schat gevonden. Je hoort haar niet klagen dat het dezelfde zak is waar we gisteren al aan begonnen waren.

De klimtocht was op sommige plaatsen best pittig met een 4 jarige en een kleintje op je rug, maar omdat het maar een tocht van een half uur was vonden we het echt super om te doen en de bemoste bomen om ons heen waren een bijzonder gezicht. Daarna bezochten we nog een vlinder- en reptielenfarm (binnen 10 minuten gezien) en een aardbeienfarm (binnen 2 minuten gezien). Toen was het voor ons tijd om eindelijk wat te eten en propten we ons vol bij een Indiaas restaurant en keerden we na een (eindelijk weer eens) geslaagde dag terug naar onze kamer.

Na een beetje rust nam Daan de kleine dames mee naar de speeltuin alleen werkte het weer niet helemaal mee. Dat bleef de rest van de dag zo en uiteindelijk ging Tula na een boterham met pindakaas naar bed, bleef ik thuis en gingen Daan, Jis en Novi met poncho's aan wat eten.