Singapore + naar huis

Voor de tweede keer stonden we voor 7 uur 's ochtends op de pier van Salang, Pulau Tioman, dit keer om zelf met de ferry (en een bak meeneemroti) te vertrekken naar het vasteland. Bijna 3 uur later zetten we voet aan wal in Mersing, waar Daan buskaartjes richting Singapore kocht en we een paar uur hadden voordat die zou vertrekken. Die brachten we al slenterend door langs de winkeltjes die me allemaal deden denken aan de Action: van alles wat, veel plastic en goedkoop speelgoed en je vindt er altijd wel iets leuks wat geen bal kost. Om 13 uur stapten we in de mooie touringkar, Tula sliep de eerste 2 uur en na nog een half uurtje moesten we in Johor Bahru voor de eerste keer al onze spullen pakken om over te stappen in een andere bus. Daarna volgde de Maleise grens, alles en iedereen eruit, land uit en andere bus in. Nog een keer hetzelfde om Singapore in te komen, dit keer met formulieren invullen en in de rij staan voor weer een volgende bus. Anderhalf uur later waren we dus 4 bussen verder en er wel klaar mee (en oh zo blij dat we maar weinig stuks bagage bij ons hebben). Gelukkig was de eindbestemming daarna snel bereikt en konden we onszelf in de Singaporeese metrospits storten om bij ons hotel te komen (handig dat we nog kleingeld bij ons hadden al wilde de kaartjesmachine daar de eerste 3 pogingen niks van weten). Om 18 uur waren we eindelijk in ons nieuwe onderkomen en een tijdje later kwam Jis onze kant op en aten we sateetjes in het vlakbijgelegen foodcourt totdat de kleintjes hun ogen nauwelijks meer open konden houden.

Deze nacht geen zandkorrels in ons bed, maar echt schoon was de kamer ook niet (Hotel 81 Tristar, leuke levendige buurt, met zwembad, ruime kamer en dichtbij heel veel eetgelegenheden en voor Singapore met € 65,- per nacht in de categorie budget).

We begonnen de dag met donuts, ringgits voor dollars omwisselen en warme ijsthee (het ijs was op) bij een foodcourt, waar 's ochtends vroeg al massa's mensen hele maaltijden weg zitten te werken. Jis zou onze kant opkomen om haar bagage neer te zetten en haar laatste reisdag met ons door te brengen en terwijl we rustig aan de thee zaten zagen we haar langs stormen met backpack en muziek op, dus wij erachteraan rennen want ze hoorde ons natuurlijk niet roepen. De rest van de ochtend brachten we slenterend in verschillende weinig boeiende winkelcentra door met tussendoor een speeltuin.

We hadden het er eerder over gehad dat we wel eens een gewaad met hoofddoek zouden willen dragen en vonden daarvoor een uitstekende winkel met ruime keus (letterlijk: 3XL) waar we ons in de outfit hesen die we de afgelopen weken zoveel om ons heen zagen.

Novi vond het ook een leuke verkleedpartij en toegegeven, het zit erg comfortabel.

Na de lunch klom Tula in d'r tent voor een uitgebreide tuk en brachten wij wat uurtjes aan het zwembad door.

Zodra ze haar ogen open had ging Tula in de rugdrager zodat oververmoeide Novi in de buggy een beetje rust kon pakken en namen we de metro naar het volgepropte warenhuis Mustafa. Novi's langekoesterde snoephakjeswens ging eindelijk in vervulling (met dank aan Jis die al een dag eerder Singapore had verkend en onthouden had waar die te koop waren) plus voor allebei de meiden nog een paar zomerschoentjes, ontzettend veel keus en omgerekend maar een paar euro.

Met een van blijdschap hyperende Novi staken we over naar een Indiaas restaurant om als afscheidsetentje hetzelfde te eten als op de dag dat het samenreisdeel met Jis begon: butter chicken masala met naanbrood, van ons alletwee favoriet. De kinderen werkten 2 mandjes papadum weg, Novi riep bij binnenkomst al 'papadum, ik hou zo van papadum', Tula deed ook haar best maar bleef steeds steken bij 'papa' zonder 'dum'.

Na het eten liepen we door het bruisende Little India naar de metro en in op onze kamer nam Jis nog een douche voordat ze richting vliegveld vertrok terwijl Novi met haar nieuwe snoephakjes aan in haar tent in slaap viel, al liedjes zingend over hoeveel ze van haar schoentjes houdt. Om de sfeer nog even snel te bederven belde Daan om naar de open plaatsen te informeren van de vlucht die wij op het oog hebben (voor degenen die het is ontschoten: wij IPBen, indien plaats beschikbaar kunnen we mee op de vlucht) en het bleek dat die een aantal dagen achter elkaar al meer dan vol zit. Al snel kwamen we tot plan B: naar Kuala Lumpur reizen en vanaf daar een vlucht nemen, die staan er qua aantallen stukken gunstiger voor. Daarna zwaaiden we Jis uit, die erg blij was dat ze een normaal ticket heeft en zeker is van een plaats.

Ondanks een vroege start en een ontbijtje uit het vuistje terwijl we naar het metrostation liepen, was het toch al 11 uur eer we in de Singapore Zoo aankwamen. De dierentuin ligt al niet in de buurt van ons hotel maar doordat Daan twee erg op elkaar lijkende metrostations (Choa Chu Kang en Yio Chu Kang) door elkaar haalde moesten we eerst een stuk terug voordat we op de juiste bus konden stappen. We begonnen op ons gemak met wat klauteren op een stelletje otterbeelden en bezochten daarna de olifantenshow samen met een kleuterklas in schattige geruite uniformpjes.

Tegen de tijd dat we met een zak chips als lunch klaarzaten voor de volgende show met jungledieren brak er een noodweer los waardoor de show na 5 minuten afgelast werd en we de rest van de dag somber inzagen.
Maar hoewel de lucht grauw bleef werd het toch nog droog dus Novi kon flink gebruik maken van de geniale waterspeeltuin (die Tula vanwege een slaapje helaas aan zich voorbij moest laten gaan).

Het speelgebied heeft een rubbervloer dus er kan gerend worden zonder uitglijden plus een zich steeds vullende reuze emmer die om de zoveel tijd omkiept. Ik had natuurlijk gerekend op binnen 5 minuten in de zon opdrogende kindertjes en geen handdoek meegenomen, maar in de rugzak zit altijd een hydrofieldoek die nu mooi van pas kwam. We maakten de rest van het rondje dierentuin netjes af en bij de uitgang stonden er leuke giraffen om ons uit te zwaaien.

In de bus terug viel Novi als een blok in slaap en wilde echt niet wakker worden toen we uit moesten stappen, dus voor het tweede reisdeel met de metro schoven we Novi in de buggy en kon Tula m'n rug op (nog zo'n ding dat we altijd bij ons hebben en vaak van pas komt: de Patapum rugdrager). Allemaal versleten van een dagje dieren kijken aten we lekker makkelijk bij de Mac en daarna keek Novi thuis een filmpje en ging Tula uit haar dak met de 6 in het nachtkastje ingebouwde lichtknopjes. Daan belde wederom voor de aantallen en om onze pret te drukken zaten nu ook de vluchten vanuit Kuala Lumpur overvol en keken we elkaar vragend aan of er iemand nog een plan C had.

Onze dag begon met ontkenningsverschijnselen: zolang we maar bezig bleven hoefden we nog geen beslissing te nemen over welke vlucht we gaan proberen op te komen. De stortregen buiten zette ons er ook niet toe om in actie te komen. Maar uiteindelijk belde Daan met de KLM in de hoop dat er op mysterieuze wijze opeens plaats zat zou zijn, maar nee. Je weet als IPB'er dat er kans is dat je niet meekomt, maar met deze dramatische aantallen zou het heel goed kunnen dat we hier nog wel even zijn. Best dubbel om een dag als je laatste vakantiedag te beschouwen en er tegelijkertijd van uit te gaan dat je hier morgenochtend nog bent. Omdat zowel de vlucht vanuit Singapore als de vlucht vanuit Kuala Lumpur geen vrije plaatsen had hakten we de knoop door om hier te blijven en niet een hele dag in de bus door te brengen om dan alsnog op een vliegveld te stranden. Toen we eenmaal een beslissing genomen hadden konden we door met de dag en boekten we voor vandaag een goedkoper (zonder zwembad, maar met dit weer gaan we toch niet zwemmen) hotel van dezelfde keten en in dezelfde straat. Met allebei een kind op onze rug en een poncho aan waagden we ons naar buiten en ontbeten bij de foodcourt met donuts, fruitshakes en thee (ik bestelde thee met suiker, een stokoude chinees heeft me alles laten zien zodat ik ja of nee kon knikken: thee: ja, melk: nee, suiker: ja, ijs: nee).

Na het eten gingen Daan en Novi vast de weg naar ons nieuwe onderkomen zoeken en haalde ik met Tula bij de supermarkt nog een pak luiers (ik wilde geen megapak meer kopen om de halve koffer in beslag te nemen dus dat was even zoeken). Daarna herschikte ik al onze bezittingen in de diverse tassen terwijl de meiden tv keken.

Met de koffer in de buggy en Tula op m'n rug liepen we in 10 minuten naar ons volgende hotel waar we de bagage stalden. Met de metro gingen we naar Farrer Park om onszelf ruim een uur op de schoenenafdeling van warenhuis Mustafa te vermaken met als eindresultaat 5 paar nieuwe schoenen (1 voor mij, 2 voor Novi, 1 voor Tula en 1 als verjaardagscadeautje).

Ik meen het als ik zeg dat ik niet van winkelen hou (vooral kleren passen, verschrikkelijk) maar die massa's zomerschoentjes zijn hier echt onweerstaanbaar (en de prijskaartjes ook).  We lunchten met samosa's en currypuffs op het stoepje voor de deur en deden daarna nog een rondje langs de andere afdelingen, maar toen was de koopwoede inmiddels al gezakt. Terug in onze buurt vermaakten de meiden zich een hele tijd in de speeltuin met 3 broertjes (1 van Tula's leeftijd, 1 van Novi's leeftijd en een oudere broer om Novi's Engelse vragen te beantwoorden: ideale speelkameraadjes) en kocht ik toch nog een paar schoenen (goedkope plastic dingen) om het af te leren. (We hebben 9 paar nieuwe schoenen in onze koffer zitten, en toch nog ruimte genoeg.) Onze nieuwe kamer bleek niet kleiner dan verwacht en na wat spelen en een douche lagen Novi en Tula om 7 uur in hun tentjes te slapen.

Om 21 uur haalden we de twee slaperige meisjes weer uit de tent en omdat Novi niet wakker wilde worden ging zij in de buggy en liepen we in een half uur zwetend naar het metrostation. We waren vrij snel op Changi Airport waar we, zoals we al verwachten, bij de incheckbalie te horen kregen dat we moesten wachten tot na sluitingstijd maar dat het er niet goed voorstond.

We dronken een koffie en de meisjes renden hyper rondjes over de glimmende tegelvloer en om 23.40 liepen we gespannen terug naar de balie.

Helaas, geen kans op een plek, nog enkele IPB'ers voor ons en nog maar 1 jumpseat vrij, dus we konden terug naar het hotel. Met de taxi waren we er zo en rond middernacht zetten we de tentjes weer op en schoven de kinders er weer in.

Om de een of andere mysterieuze reden waren Daan en Novi voor achten al klaarwakker terwijl Tula en ik nog even doorsliepen. Zij haalden dus ontbijt en na een paar croissantjes en pakjes chocomel zag ons bed er niet meer uit. We besloten weer een ander hotel te boeken (81 Classic) net zo duur maar dichterbij de metro gelegen. Dus ik pakte weer in (zo gebeurd want er was natuurlijk niks uitgepakt) en liepen het stukje naar onze 'oude buurt' (dit hotel lag om de hoek bij die van eergisteren en de 2 nachten daarvoor). Hopelijk komen we een dezer dagen op een vlucht mee en hoeven we niet alle hotels van de 81 keten uit te testen want dat zijn er nogal wat. Bij de balie hadden ze al een kamer vrij en we kregen zelfs een upgrade naar een deluxe kamer waardoor we nu zowaar ruimte voor de tentjes en de koffer hebben en een bad (alle recensies op internet spreken over minikamers en dat is ook echt zo, alleen wij hebben maar 1 koffer en pakken niks uit dus dan is het best te doen). We liepen de straat uit langs allemaal mooi panden naar 112 Katong shoppingmall en kochten kaartjes voor de film.

Voordat die begon nog een rondje winkels (niet onze prijsklasse) tussen heel veel Singaporezen die aan de zondagslunch gingen en Novi wilde graag op de foto bij een grote pop die voor een restaurant stond.

Wij aten snel wat buiten bij een goedkoper foodcourt en daarna trokken we onze vesten aan, zetten de 3D brillen op en keken naar Beauty and the Beast, met nog aardig wat enge stukjes voor een 4 jarige en Novi hield dan ook vaak de popcornbak voor d'r ogen.

Tula kreeg er niks van mee want die timede haar middagtuk uitstekend en heeft de hele film in slaapstand in de buggy doorgebracht. Hierna keerden we huiswaarts in de veronderstelling Novi wat rust te gunnen, maar die werd steeds brutaler en drukker en na een flinke brulpartij hebben we die rust maar opgegeven en zijn we naar de speeltuin verrokken, kon ze daar lekker druk doen.

Een beetje vroeg aten we weer bij een ander foodcourt. Toen we naar buiten kwamen zagen we dat er op het plein ervoor gelinedanced werd bij de ondergaande zon, dat kon Novi natuurlijk niet over haar kant laten gaan dus die deed nog een paar pasjes mee.

Daarna kochten we een kleine shopper omdat de rits van de rugzak weigerde nog langer mee te werken (die had waarschijnlijk ook 1 april als einddatum in z'n hoofd) en na een badsessie gingen de meiden iets na zevenen aangekleed en al in hun tent en pakte ik de handbagage om. Daarna deden we hetzelfde als een avond eerder: met halfslapende kinderen en bagage in de metro naar Changi Airport, melden bij de incheckbalie en te horen krijgen dat het er slecht voor staat, koffie drinken met 2 rondrennende kinderen en om 23.30 uur terug naar de incheckbalie.

Maar tot onze enorme verbazing kregen we vrijwel meteen boardingpassen met plaatsnummers en al. We konden mee! Nog vol ongeloof gingen we met een flinke pas door de douane en op naar de gate waar we ons in lange broeken en shirts hesen en in de rij om te boarden onze ouders belden dat we naar huis kwamen.

Omdat we 3 plaatsen verspreid over het vliegtuig hadden en Novi natuurlijk niet alleen kan zitten werd er nog wat gehusseld met stoelnummers met als uitkomst dat wij de luxe van 3 plaatsen naast elkaar bij de tussenwand hadden. Beenruimte en een wiegje voor Tula (die al te lang en zwaar is dus het mocht in plaats van aan de wand hangen op de grond staan). Met een half uurtje vertraging stegen we rond 1 uur 's nachts op en omdat Tula niet in d'r mand wilde hebben we Novi erin gelegd, die zich meteen als een balletje oprolde en in een diepe slaap viel.

Tula genoot nog met ons van het warme eten om daarna op Novi's plek in de stoelriem onderuit te zakken en in te dutten.

Drie minuten later begon de turbulentie en moest iedereen weer op z'n eigen plek in de gordel, maar de dametjes waren zo diep in slaap dat we ze zonder wakker te worden heen en weer konden verplaatsen en zo wisselden ze gedurende heel wat uren tussen bassinet, stoel en schoot. Wij pakten her en der ook nog wat uurtjes slaap mee en in de loop van de ochtend startten we op met diverse filmpjes en een ontbijtje en toen waren we er al bijna.

We waren al ontzettend blij dat we op deze vlucht meekonden maar zulke fijne plaatsen naast elkaar was helemaal een mooie bonus en maakte dat de 13 uur aan boord omvloog. Weer op Nederlandse bodem duurde het een poos eer we de buggy terug hadden maar die tijd werd goed gevuld met opa en oma door de glazen wand heen begroeten, Tula maakte er een hele show van.

De meiden kregen een welkom thuis ballon en na een vroege koffie namen we met z'n allen de trein naar huis.

Daar werden we op het station opgewacht door andere opa en oma die ons met de auto naar huis brachten. Novi was blij verrast want in de woonkamer hing een mooie slinger van tekeningen die door haar klasgenootjes gemaakt is. We vierden de thuiskomst samen met onze ouders in ons goedverzorgde frisse huis met koffie en gebak en Novi dook meteen haar kledingkast in en herontdekte haar verkleedjurken die ze mooi bij al haar nieuwe schoenen kon showen. Wat is het fantastisch om 2 sets ouders te hebben die in onze afwezigheid zo goed hebben gezorgd voor huis, tuin, post en poezen. We waren erg blij onze ouders weer te zien en knuffelen, waarschijnlijk net zo blij als zij waren om hun kleindochters weer vast te kunnen houden. Na een snel bad voor de meiden (ze hadden op de trampoline gesprongen en zagen helemaal zwart, Tula voor het eerst erop, gieren van de lach als Novi sprong en zij omviel) kwam tanti Nathalie in haar middagpauze even gedagzeggen en smulden we van donkerbruine boterhammen met kaas. Daarna doken alle Hermussen hun schone bed in (iedereen in z'n eigen bed, ik had gedacht dat Tula flink drama zou maken maar nee) voor een maximaal 2 uur durende bijslaapsessie. Toen de wekker ging voelde het alsof het midden in de nacht was en sleepten we onszelf en de kinderen eruit om terug te keren naar de dagelijkse gang van zaken: opruimen, de was, spelen met je oude speelgoed, de post verwerken, paasversieringen aanbrengen en dineren met een heerlijke bak pasta di mama die ik alleen maar hoefde op te warmen. Vreemd dat het helemaal niet voelt alsof we net 10 weken weg zijn geweest.

Iedereen die via dit blog met ons meegereisd heeft wil ik bedanken voor de interesse. Erg leuk om te horen dat de verhalen die ik in mijn enthousiasme schreef ook met veel plezier gelezen zijn. We keken elke keer weer uit naar nieuwe reacties, ik ga het vast nog missen om elke avond de dag van me af te schrijven.