Kuala Lumpur

Natuurlijk begonnen wij met het ontdekken van Kuala Lumpur bij de Petronas Towers, die maar 10 minuten wandelen van ons hotel liggen (exclusief de tijd die je hier nodig hebt om de straat over te steken want dat is nog best een hele kunst ondanks dat er wel zebrapaden zijn).

De geijkte foto's werden ook door ons genomen waarna we door het Suria winkelcentrum naar het KLCC (Kuala Lumpur City Center) Park gegaan zijn waar een enorme speeltuin is (veel te warm, na 3 minuten schommelen kreeg Tula al een rolberoerte) en gelukkig ook een heerlijke waterspeelplaats.

 

Daar hebben we ons wel 2 uur lang vermaakt totdat de magen begonnen te knorren. Dat bleek echter ook het geval bij de overige winkelbezoekers en na een paar chaotische rondjes foodcourt hadden we eindelijk een tafeltje, een bakje fruit en een wafel voor de meiden, 2 wokschotels voor ons en wat te drinken.

Leuk al die verschillende tentjes, maar het vergt wel wat coördinatie, iets wat niet meer heel soepel gaat als je suikerspiegel zo laag is dat je haast niet meer na kunt denken. Les 1 van vandaag: anticiperen op hongergevoelens. Tula had tijdens de lunch de luiken gesloten dus besloten we op te splitsen: Novi en Daan gingen naar Petrosains, een science center met doe dingen over natuur en aarde op de 4e etage van de shoppingmall, terwijl ik met Tula een rondje park zou doen. Petrosains was leuk,

 het park ook (Tula heeft haar beste beentje voor gezet en bij veel parkbezoekers een glimlach op het gezicht getoverd omdat ze zo parmantig over het pad liep te waggelen en overal naar zwaaide) maar daarna was het tijd voor les 2 van vandaag: beter communiceren. Nadat ik ruim een uur op Daan en Novi had staan wachten besloot ik tot de noodoplossing: terug naar het hotel. Gelukkig hadden we op de heenweg zo lekker lopen kletsen met Novi, over de driehoekige tegels, het stukje kale bos, de lampionnen etc. waardoor ik genoeg aanknopingspunten had om de weg terug te kunnen vinden (ik heb een belabberd richtingsgevoel maar gelukkig wel een goed visueel ingesteld geheugen).  Bij het megakruispunt voor onze straat (waar ik al 10 minuten stond omdat ik niet overgestoken raakte)  kwamen opeens Daan en Novi aan en waren we dus weer compleet, met z'n allen doorweekt door een flinke plensbui. Maar een warme douche maakt veel goed en we hebben weer wat geleerd vandaag, dat moet ook zo af en toe eens gebeuren. 

Op dag 2 in Kuala Lumpur brachten we een bezoekje aan de Batu Caves, een hindoeistisch bedevaartsoord in een grot waarvoor je eerst 272 treden omhoog moet.

Na een dagje OV rust konden we de rit per monorail en metro wel weer aan, waarbij alles ons mee zat (het scheelt dat Tula vanwege het vooruitzicht op die trappen in de rugdrager zat en we dus geen buggy bij ons hadden). Op wacht voor de grot staat een reusachtig gouden beeld en er waren vele hindoe's in het geel gekleed offers naar boven aan het brengen, met allemaal kaalgeschoren kindertjes waarvan de hoofden ingesmeerd waren met gelig spul. Ze offeren het haar aan de goden en smeren de hoofdhuid in tegen de brandende zon.

 Het Thaipusam festival waarbij zichzelf kastijdende hindoe's met haken in hun lijf in trance dingen voorttrekken is pas volgende week (dat is niet iets waarvan ik graag wil dat m'n kinderen het zien) maar toch kwamen we vandaag een hele processie tegen met als middelpunt een man in een soort kooiconstructie met spiezen in z'n lijf die de trap naast ons beklom.

 Eenmaal in de grot is het voor ons als niet hindoe behalve enorm groot niet zo bijzonder, maar de hele sfeer eromheen was wel speciaal inclusief een flinke markt met offerandes, sarees, eten en drinken (geen idee waarom de Lonely Planet zegt dat je je eigen eten en water mee moet nemen, wij waren dus flink bevoorraad met het idee dat er niks te kopen zou zijn, goeie grap). Na de terugreis met metro en monorail waarbij Novi een drukkie druk aanval had (komt vast van alle kleurstoffen in dat lekkere drankje dat we kochten) en de hele rit onze oren van ons hoofd heeft getetterd heeft ze de extra energie in het hotelzwembad kunnen lozen met Daan terwijl Tula en ik middagpauze hielden. Voor ons avondeten gingen we op zoek naar de eetstraat Jalan Alor, die zijn omschrijving eer aan bleek te doen waardoor het moeilijk kiezen was.

Na een simpel maar lekker diner (Novi at nasi met gebakken ei, alleen dan min de nasi en Tula at van mijn nasi met kip de hele kip op en zowaar ook aardig wat happen rijst, iets wat thuis altijd op de vloer terecht komt) hadden we nog energie over en liepen we naar het Berjaya Times Square winkelcentrum. Wat een enorme shoppingmall, wel 10 verdiepingen hoog, als je van winkelen houdt kan je hier wel een hele vakantie doorbrengen denk ik. Op de 5e etage is een indoor pretpark met een heuse achtbaan, bizar om te zien zo tussen alle winkels.

Omdat we nog niet OV moe waren zijn we met de van 2 gifgroene ijsjes aan elkaar plakkende meisjes met de monorail terug gegaan om ze na wat skypetijd met de opa's en oma's hun tent in te bonjouren, waar Tula nu 2 uur later nog steeds rechtop zit te mopperen (vast weer een gevalletje kleurstof).

Juist op de dag dat Novi eindelijk haar blote-schouders-jurkje aanmocht van mij bleek het een wolkeloze stralend zonnige dag te zijn (het was de afgelopen 'bewolkte' dagen al heet maar het kon dus nog een graadje zweteriger). Ik ben erg blij met de ontdekking (dankzij het verre reizen met kinderen forum) van Vision zonnebrand: 's ochtends smeren en de rest van de dag geen omkijken meer naar, werkt als een trein. We ondernamen een flinke wandeltocht door de rustige zondagochtend straten van Kuala Lumpur (wij 'wonen' blijkbaar in een zakelijk district, zelfs Starbucks was dicht) op weg naar het Kompleks Kraft, dat er verlaten bij lag maar bij nadere inspectie gelukkig wel wat zaakjes open waren waaronder het huisje waar wij voor kwamen: doe het zelf batik. Novi en ik hebben allebei een eigen batik doek beschilderd terwijl Daan en Tula op het terrein de beentjes strekten.

Heerlijk  om samen een uurtje lekker rustig creatief bezig te zijn en prima te doen voor Novi want het is eigenlijk gewoon een kleurplaat alleen dan op stof.

Na een poosje drogen in de zon gingen wij helemaal trots met onze eigen kunst weer op huis aan via het winkelcentrum onder de Petronas torens waar we dit keer in het foodcourt op de 2e etage geluncht hebben. Het was rustiger op zondagmiddag en we wisten inmiddels waar we mee bezig waren, dus dit keer ging het stukken soepeler: de meiden fruit en verse fruitshakes (aan vitamientjes geen gebrek) en mijn naanbrood, ik dus alleen de kip en de resten fruit en Daan een stomende hotplate.

Na een gezamenlijke middagtuk wilden we KL nu ook wel eens vanaf boven bekijken dus bezochten we de vreselijk toeristische KL toren die vlakbij ons hotel staat. Flinke entreeprijs, ladingen souvenir winkeltjes maar wel een gaaf uitzicht vanaf 276 meter hoog.

We kregen een audioset met lachwekkende nederlands gesproken uitleg en bij het kaartje zat entree voor een treurig dierentuintje (Novi heeft nog een paar keer mijn zin herhaald: is die wasbeer dood of doet ie het nog?). Op de terugweg een simpele snackbox bij KFC gegeten waar Novi Chinese letters van haar friet heeft gemaakt.

Na een waterfestijn (zo fijn dat ik hier de badkamer niet hoef te dweilen) vroeg naar bed want morgen moeten we vroeg op voor onze vlucht naar Bangkok. Voorlopig zeggen we gedag tegen Maleisië, inmiddels gewend aan de hurkwc's (maar niet aan afspoelen met een tuinslang. Volgens Daan dragen de mensen hier geen ondergoed, het is toch niet fijn om nog een poos met een nat kruis rond te lopen?) aan een beetje dringen (niemand laat je voorgaan, zeker niet met een buggy) en gewoon de weg oversteken zodra je een gaatje ziet.